Miasteczko cud w Tkaczu zamieniło scenę w pełne emocji małe miasto

W MCK Tkacz tego wieczoru nie było zwykłej sceny. Publiczność weszła w świat, który bardziej przypominał małe, tętniące życiem miasteczko niż koncertową salę – z kawiarnią, stolikami, rozmowami w półcieniu i muzyką, która prowadziła całą opowieść. Wystarczyło kilka obrazów, by zbudować atmosferę, w której piosenka literacka i aktorska nie tylko wybrzmiewała, ale naprawdę ożywała. Takie widowisko łatwo zostaje w pamięci, bo łączy dźwięk, słowo i sceniczny detal w jedną całość.

• Scena w Tkaczu dostała własne miasteczko
• Osiecka i piosenka aktorska trzymały wieczór w jednym rytmie

Scena w Tkaczu dostała własne miasteczko

Podczas koncertu 17 kwietnia scena MCK Tkacz została ułożona jak niewielki świat z własnym rytmem i charakterem. Był barman, była elegancka kelnerka prowadząca opowieść słowem, byli panowie grający w karty i panie, które jakby mimochodem wymieniały spojrzenia i plotki. To nie był przypadkowy dekoracyjny dopisek do muzyki, ale ważna część całości – właśnie ona budowała klimat i sprawiała, że kolejne utwory trafiały do widza mocniej niż w klasycznym recitalu.

Taka forma ma swoją siłę, bo porządkuje emocje bez nadmiaru ozdób. Zamiast prostego zestawu piosenek pojawiła się opowieść z wyraźnym nastrojem, osadzona w świecie codziennych gestów i rozmów. Dzięki temu „Miasteczko cud” nie było tylko tytułem programu, lecz także jego scenicznego pomysłu.

Osiecka i piosenka aktorska trzymały wieczór w jednym rytmie

W repertuarze znalazły się utwory z kręgu piosenki literackiej, poetyckiej i aktorskiej, a szczególne miejsce zajęły kompozycje do tekstów Agnieszki Osieckiej. Publiczność usłyszała między innymi „Czarne perfumy”, „Miasteczko cud” oraz „Mówiłam żartem”. To właśnie takie utwory najczęściej najlepiej pokazują, jak wiele można wyrazić samym tekstem, jeśli połączy się go z dobrą interpretacją i sceniczną prawdą.

Teatr Piosenki, prowadzony przez Katarzynę Goljat, postawił na spójność i emocjonalną wyrazistość. Całość nie rozpraszała się na drobiazgi, tylko konsekwentnie budowała nastrój od pierwszych dźwięków do końca występu. Właśnie dlatego wieczór został przyjęty bardzo ciepło – bez sztucznego dystansu, za to z wyraźnym poruszeniem po obu stronach sceny.

Dla Tomaszowa Mazowieckiego to kolejny dowód, że takie muzyczno-teatralne spotkania mają sens nie tylko artystyczny, ale i zwyczajnie ludzki. Dają chwilę wytchnienia od codzienności, a jednocześnie przypominają, jak mocno działa dobrze opowiedziana piosenka, gdy nie gubi się w niej ani słowo, ani emocja.

na podstawie: Urząd Miasta w Tomaszowie Mazowieckim.